Devlet-i Aliyye Turu - TUR2013

49. Cumhurbaşkanlığı Türkiye Bisiklet Turu'nun (ToT veya TUR2013) başlamasına bir gün kaldı. 49 yıl diyoruz ama itiraf edelim,  ilk kırk üç yıl boyunca ToT’tan çok da haberimiz olmadı.  Türkiye Bisiklet Federasyonu (TBF)’nun son 7 yıldır gösterdiği çabalar sonucunda ToT hem halk gözünde daha ilgi çeker oldu, hem de dünya takviminde çok prestijli 2.HC kategorisine kadar yükseldi.  Bisiklet yarışlarının en üst düzey olanları “World Tour” yarışları olarak anılıyor. İnanıyorum ki, TBF, doğru politikalarla ToT’u bu seviyeye de çıkarmayı başaracaktır. 

Yarış etapları ve takımlarla ilgili kısa bilgiler verip sonra asıl maruzatıma geçmek istiyorum. Yarış, geçen yıl olduğu gibi, yine Alanya’dan başlayacak ve İstanbul’da şehir içi etapla bitecek. Sekiz  etap boyunca, 25 takımdan 8'er sporcu 1,204 km mücadele edecek. Geçen sene  eklenen Elmalı zirve finişinden sonra, bu sene, yeni etap olarak rotaya dahil edilen Bodrum-Selçuk parkuru  sonunda bisikletçiler Meryem Ana Tepesi’ne tırmanacak.  TUR’un basın bülteninde belirtildiği şekliyle dünyanın yegane kıtalararası turu olan Cumhurbaşkanlığı Türkiye Bisiklet Turu, 49. yılında "Turkuaz Rekabet" sloganı ile yapılıyor. Sloganın İngilizcesini bulamadım ama Giro’nun “Fight for Pink”inden araklama olduğunu sanmıyorum. “Compete for Turquoise” değil “Turquoise Race” diye serbest çeviri yapalım, bizim de bir hizmetimiz dokunsun. 

TUR2013 Parkur Bilgileri /Start-FinişSaatleri 

	Etap	Etap Uzunluğu	Tarih	Start Saati	Tahmini Finiş Saati
1. Etap	Alanya -Alanya	143 km	21 Nisan	12:55	16:30
2. Etap	Alanya - Antalya	150 km	22 Nisan	13:00	16:30
3. Etap	Antalya-Elmalı	153,5 km	23 Nisan	12:00	16:30
4. Etap	Göcek-Marmaris	147 km	24 Nisan	12:45	16:30
5. Etap	Marmaris-Turgutreis	183 km	25 Nisan	10:00	15:00
6. Etap	Bodrum - Selçuk	182 km	26 Nisan	11:40	16:30
7. Etap	Kuşadası-İzmir	124,5 km	27 Nisan	13:30	16:30
8. Etap	İstanbul-İstanbul	121 km	28 Nisan	12:35	15:30

Yarışa bu sene 25 takım katılıyor. Bunların 9’u ProTour, 15’i Pro-Kıta lisansına sahip ekipler. Bir de Kıta takımı olarak geçen yıldan devam eden Torku Şeker Spor var. Takım listeleri şöyle: 

                                       Pro Tour Takımları 

                                                                                                          

             AST    Astana Pro Team                         Kazakistan         

                BLA    Blanco Pro Cycling Team            Hollanda             

                KAT    Katusha                                        Rusya   

                LAM    Lampre – Merida                        İtalya   

                LTB     Lotto Belisol                                Belçika 

                OPQ    Omega Pharma – Quick-Step  Belçika 

                MOV    Orica GreenEDGE                     Avustralya         

                ARG    Team Argos – Shimano            Hollanda             

                TST     Team Saxo – Tinkoff               Danimarka         

                                  Profesyonel Kıta Takımları

               

              AJW       Accent Jobs - Wanty                        Belçika 

                BAR       Bardiani Valvole - CSF Inox              İtalya    

                BSE        Bretagne - Séché Environnement    Fransa 

                CJR        Caja Rural                                          İspanya

                CCC       CCC Polsat - Polkowice                     Polonya              

                COF       Cofidis, Solutions Crédits                  Fransa                 

                COL        Colombia                                            Kolombiya

                CRE        Crelan - Euphony                             Belçika                

                MTN       MTN - Qhubeka                                Güney Afrika    

                SOJ        Sojasun                                              Fransa 

                EUC       Team Europcar                                 Fransa 

                TNE        Team NetApp - Endura                  Almanya             

                TNN       Team Novo Nordisk                         A.B.D.                  

                UHC       UnitedHealthcare P.C. Team         A.B.D.                  

                VIN        Vini Fantini - Selle Italia               İtalya                   

                                                      Kıta Takımı

                TRK        Torku Şeker Spor                         Türkiye 

Hayırlı uğurlu olsun, kazasız belasız bitsin ve lütfen sonradan dopingli çıkacak biri kazanmasın. Torku’nun Türk sporcularını önlerde görmek dileğiyle. Daha çok bilgiye TUR2013 linkinden ulaşabilirsiniz. 

Bu noktadan itibaren basın bülteninden inelim. Aslında yazıp yazmamak arasında bayağı gidip geldim. Çünkü negatif bazı eleştirilerde bulunacağım. Blog patronajı da Demirören Milliyeti’nden daha teşvik edici değildi ama sonuçta bunlar benim düşüncelerim. Yazayım da içimde kalmasın.

Memlekette, futbol haricindeki hiçbir spor, fazla kaynak bulamıyor. Hatta futbol bile devlet eliyle iteklenirken, bisiklet gibi yarı marjinal görünen bir mecraya sponsor akmasını elbette beklemiyoruz. Ama 7 yıldır sadece THY’ndan ciddi bir sponsorluk elde edilebilmiş olması pazarlama açısından hayal kırıcı. Bu ülkede, bu güzel yarışa sponsor olmak isteyecek özel şirket olmadığını düşünemem. TBF yapılanmasının, gerekirse profesyonel yardım da alarak pazarlama-tanıtım-sponsor bulma seferberliği yapması gerek. TV’lerdeki bütün reklamlarda “yaşam biçimi” ayağına bisiklet gösterilirken, doğru bir stratejiyle sponsor bulmamak olanaksız diye düşünüyorum.

Elde edilen THY sponsorluğu da olasılıkla yüksek yerlerden gelen işaretle olmuştur. Zaten ülkemizde her iş “yüksek yerden gelen işarete” bakıyor nedense. TUR’un diğer kuvvetli sponsorları da devlet katından:  Spor Toto, İddaa, TRT, Kültür ve Turizm Bakanlığı, Başbakanlık Tanıtma Fonu, İBB ve Spor AŞ.  Meşhur lafı biraz değiştirirsek “Devlet malı deniz, bisiklet üstünde de yeriz”. Peki bu kötü mü? Hayır çok değil, elbette devlet spora destek olmalı, kitlelere tanıtımında rol oynamalı. Ama devlet-i aliyyeye doğrudan para için yaslanınca, iş spordan politikaya, politikacılara, politikacılara yapılan yağlama yıkamaya kadar gıcık bir düzleme giriyor. Üstelik devletimizin canı yarın sıkılır da “bisikletten desteğimi çektim” derse şapa oturacağımız kesin. Küçük çaplı ve bence daha şerefli özel sponsorlar da var: Salcano, TSYD, Shimano, Sırma Su, Torku, Kipeo, CST Tires ve ON İletişim.  Hepsine teşekkürler ama daha fazlası gerekiyor.

Yarışı devletin düzenliyor oluşu, bence iki tatsız manzara yaratıyor. İlki, yarışın her anında ortamda bir “devlet erkanı” varlığı olması. Etap başlarında kaymakam, il spor bilmem nesi, vali yardımcısının eniştesi falan şilt alır verir, konuşma yapar, "Yarışımız Fransa Turu'ndan da böyyük olacaktır” gibi ipe sapa gelmez laflar ederler. Ya da farklı bir zevat, bu defa etap sonunda kıranta takım elbiseler içinde podyuma çıkar, birinciyi şapur şupur öpüp, ödül verir, vs.  Bu beni deli ediyor. Spor müsabakasında takım elbiseli adamın işi ne? Git protokol tribününde otur sen. Sporla ilgili işleri sporcular ve federasyonun adamları yapsın. Ama tabii kaynak bulmak için devlete öyle bir yaslanmışsın ki, kaymakam odacısı plaket istese vermek zorundasın. Sayın devletimiz kendinden bir şey isteyeni kanırtmayı iyi bilir. Allah Emin Bey’e sabır versin. 

Türkiye'de spor: Sporcular yerde, takım elbiseliler ayakta.

Devlet müdahalesinin bir başka yönü de paranın çoğunun Tanıtım Fonu’ndan gelmesinde yatıyor: Bir haftalık bisiklet yarışı için hazırlanan basın bültenlerinde ve konuşmalarda, sürekli tekrarlanan konu “Türkiye’nin tanıtımı”. Tanıtım, tanıtım, ülkemizi tanıtıyoruz, turistik bölgelerimiz, Meryem Ana, turizm, güneş, deniz, vs., vs.  Bültenler kaç ülkenin yarışı naklen vereceği, Eurosport’un her iki kanalda da cayır cayır yayın yapacağı, naklen ve banttan yayın saatleri, şu kadar milyon dolarlık reklama denk geleceği bilgileriyle dolu. Federasyon Başkanı Emin Müftüoğlu’nun konuşmasından bir alıntı: “Tüm dünyada 13 saati naklen olmak üzere 90 saatlik yayınla, ülkemizin tarihi,  turistik noktalarını ve doğal güzelliklerini son derece kaliteli bir çekimle 330 milyon eve ve 1 milyardan fazla insana ulaştırıyor.“ Türkiye tanınmıyor mu zannediyoruz acaba? Ama tuhaf olan, yıllarca, malum bir kanalın yarışı yayınlamak için ücret aldığı. Ülkemizi tanıtıyoruz ama yarışımızı ancak parayla yayınlatıyoruz. Bir tuhaflık yok mu? 

TBF Başkanı Emin Müftüoğlu 

Bu para ödeme işi bu kadarla da kalmıyor. Yarışa katılan tüm ekiplerin yeme, içme, konaklama ve ulaşım masrafları bize ait. Yurt dışından gelen gazetecilerin tüm harcamaları, uçak biletleri dahil TUR2013 tarafından karşılanıyor (THY sponsorluğu). Yerel gazeteciler de elbette ağırlanıyorlar. 2008’den beri bu böyle. Herhangi bir gelişme olmadı. Bu durumda yarışımızın ne derece prestijli olduğu biraz havada kalan bir durum değil mi?

Bir de TUR2013’ü başka amaçlara meze etmeyelim lütfen. Emin Başkan “Olimpiyatları almak için çok önemli bir fırsat” diyor TUR2013 için. 49 yıllık turun değerini neden Olimpiyat ihalesine bağlıyoruz ki? Ama küçük, ama büyük, sonuçta Roma Olimpiyatları’ndan beri koşulan bir yarış bu. Adı İstanbul Turu olsa bir nebze anlarım. Eylül ayındaki IOC oylamasında 2020 Olimpiyatları’nı Tokyo’ya kaptırırsak TUR2014 ne olacak? Zar zor değerli hale gelmekte olan bir turu bozuk para gibi harcamaya gerek var mı? Bu noktada belki siyasi alt akıntılara da girmek gerek.

Cumhurbaşkanlığı Türkiye Bisiklet Turu’nda, 2008’den beri Sn. Abdullah Gül’ün ve Çankaya bürokratlarının yarışa olan katkı ve desteği inkar edilemez. Cumhurbaşkanı her sene mutlaka yarışı ziyaret ediyor, finişi veya startı  izliyor. Makamının adını taşıyan yarışa gösterdiği bu sürekli ilgi beni gerçekten sevindiriyor. Öte yandan, başbakan TUR’a biraz uzak duruyor gibi. 2010 yılında, bilmem ne açılışı için bulunduğu Antalya’da, önünden geçen yarışı 5-10 dakika izlemiş olması dışında şahsi bir ilgisini göremedik. Kurumsal olarak desteği var, hakkını yemeyelim. Kendisine bağlı Tanıtım Fonu’ndan para veriyor, bakanları, vs., destek sunuyorlar ama o kadar. Federasyonun, İstanbul 2020 için TUR’u öne sürmesinde, bence Erdoğan’ın kalbine yakın bir noktaya dokunmak gibi bir arka hikaye de var.

Soldan sağa: Cumhurbaşkanı, Astana Pro Team ve bir bürokrat

Fransa Turu, biliyorsunuz 198 yarışçıyla sınırlı. Giro da öyle ama, bu sene RCS  wild card takımlarını açıkladıktan sonra, Katusha’nın CAS'dan tekrar Pro Tour lisansı alması sonucu, Rus takımını da davet etmek zorunda kaldı ve sayı 206 sporcuya yükseldi. Bu nedenle ortaya çıkan lojistik sorunlardan ve artan maliyetten dolayı Acquarone UCI’a isyan etmişti. Bu örnekler ortadayken, bizim TUR’un, hele de parası vergi mükelleflerinden çıkarken 200 sporcuyla başlamasını biraz aşırı buluyorum. TUR'un bence 150-160 sporcuyu geçmemesi gerek. Hem yollarımızın durumu itibarıyla, hem de maliyeti belli bir seviyede tutmak için katılımı 18-20 takımla sınırlamak gerek. Tüm Avrupa’da ekonomik sıkıntılar nedeniyle yarışlar iptal edilip, etap sayıları azaltılırken TUR’un Fransa Turu'ndan fazla yarışçıya ev sahipliği yapması tuhaf bir tezat, hatta abartı.

Buradan geliyoruz nicelik ve nitelik ikilemine… Benim hayalim TUR’un tam bir Giro hazırlık yarışı haline gelmesidir. Kendini bilmez devlet erkanının “Fransa Turu” kıyaslamalarını dikkate almıyorum. TdF hedef olarak konulmamalıdır çünkü o hedefe erişmek mümkün değildir. Ne parayla, ne de başka yollarla Türkiye’de bir “Fransa Turu” yaratamayız. Taklitler sadece asıllarını yüceltir. Ama çok başarılı bir Türkiye Turu yaratıp koruyabiliriz.

ToT’un sportif olarak amacı, takvimdeki yeri itibarıyla, Giro öncesi en önemli hazırlık yarışı haline gelmek olmalıdır. Bu konuda rakiplerimiz Giro del Trentino ve Tour de Romandie. Giro favorilerinin 4 günlük Trentino Turu’nu bize tecih etmelerinden açıkçası rahatsız oluyorum. Sert yokuşlarımızın olmayışı TUR’a çoğunlukla sprint takımlarını çekiyor. Ama organizasyon Elmalı ve Selçuk’u parkura koyarak bir nebze genel klasman yönünde yol aldı. Üç adet ciddi tırmanma etabı (etaplardan en az birinde 2-3 sıkı yokuş) olan bir tur olabilirsek işimiz kolaylaşır. Bir de, Romandie’nin World Tour, TUR2013’ün 2.HC sınıfında olma dezavantajı  var. Tüm ProTour takımları World Tour yarışlarına katılmak zorundalar. Ama bu engeli de 2-3 sene içinde sanırım çözeriz.  

Bu noktaya ulaşmak ve Giro öncüsü yarış olabilmek için İtalya Turu’nun organizatörü RCS ile bir stratejik anlaşmaya gitmek gerekebilir. Katar ve Umman Turları’nın ASO işbirliğiyle (ve McQuaid torpiliyle) nerelere geldiğini gördük.  TBF, önceliği katılıma değil, parkura ve davet edilen elit sporcu sayısına vermelidir kanımca. 200 yarışçı arasında bizi heyecanlandıran sadece 3-4 sprinter var. Greipel, Kittel,  Guardini, Renshaw, Bos. Bunlardan Greipel ve Kittel hariç hiçbiri birinci sınıf sprinter değil. Pozzato ve Petacchi’nin katılacakları konuşuluyor ama halen listelerde yoklar. TBF eğer devletten bu kadar para alabiliyorsa, katılımcı sayısını düşürüp, artan parayı “appearance money” olarak üst düzey sporcu/takımlara vermeli. Bu yarışta Sky Team’i, Nibali’yi, Froome veya Wiggins’i, Contador ve Schleckler’i  görmemiz gerek artık.

İşte böyle... Biraz söylendim ama idare edin. TUR2013 Pazar günü Alanya’dan başlayacak ve 8 gün sonra İstanbul’da, Bağdat Caddesi’nde bitecek. Evimin önünden peloton geçecek!! Huysuz kaynana gibi, yarışın orasına burasına kusur bulsam da bunu düşününce yüzüme bir gülümseme yayılıyor. Allah devletimizi başımızdan eksik etmesin. Amin!

Paris-Roubaix... Post Scriptum

After watching the race again, a short night, and 1000 new sprints in my head I still lost Paris-Roubaix yesterday. I can't change it.

@sepvanmarcke 

Paris-Roubaix 2013 ikincisi...
8 Nisan 2013

Kısacık bir cümlede üzüntü, pişmanlık, uykusuzluk, zamanı geri götürme arzusu, çaresizlik, kabullenme... Hepsi var.

Karısı, sevgilisi, direktörü, herkes çevresindeydi mutlaka. Tebrik etmişlerdir. Ama podyuma çıktığında bile doğru dürüst gülümseyemedi. "İkinci gelen, kaybedenlerin ilkidir". Teselli edilmeyi istedi mi acaba?

Yatağına uzanmış, o kadar yakınken yarışı kaybetmenin acısı içini yakarken tavanı seyretmeye başlar. Gözleri bir lekeye dalar gider. Onu benzetecek bir şey düşünerek bir an unutur üzüntüsünü. Sonra matemine ihanet ettiği için kızar. Ama, yarışı kaybetmenin yanında bu nedir ki? Göğsünde bir ağırlık duygusu, dudakları aşağı dönük, gözleri sabit. Yorgunluktan bitmiş ama uyku çok uzakta. "Velodroma önce girseydim?". "Fabian'ın arkama geçmesine nasıl izin verdim?". "Sprinti daha önce açsam geçer miydim?" "Yoksa daha mı geç başlamalıydım?. "Her şartta o mu kazanırdı?"

"1000 sprints in my head!!"

Ne denir bilemiyorum. Aciz kaldım. Güçlü bir empati dalgası, barajı yıkıp üstümde patladı. 2011'de onu başkası sanıp "Johaaann!!" diye bağırdığımda, dönüp "I am not Johan!" diye sitem etmişti bisikletinin üstünden. Ben özür dileyemeden basıp gitmişti. Utanmıştım. Etrafta beni tanıyan kimse yoktu ama yerin dibine geçmiştim. Hala kendimi affettiremedim... Ve hala kendimi affettiremediğim adam bu sabah çok üzgün... 

Sep Vanmarcke'nin TV'de veya bir resimde kahkaha attığını görene dek utancım sürecek.

Arenberg Ormanı

(2012 P-R yazım biraz daha teknik ve tarihiydi. İsteyen buradan ulaşabilir )


Babamın evinde tereyağına para verilmezdi. Anadolulu hasta için, doktora para vermek yetmez, illa ki gönlünden bir şey koparıp verecek. Tereyağını kömür madencileri getirirdi. Zonguldak nere, İstanbul nere değil mi? Yok mu orada hastane? Neden yok, neden iyisi yok? Bunları sormayı akıl etmedim, küçüktüm. Derman peşinde İstanbul’un yolunu tutarlar, yanlarında tereyağı, elma, ayva, mercimek, köyünde kasabasında ne yetişirse bir tutam getirirlerdi. Amfizem, solunum yetmezliği, akciğer kanseri arasında bunu da düşünürlerdi. Babam, alt kattaki muayenehanesinde hastalarla ilgilenirken, biz yukarıda sessiz oyunlar oynardık, gürültü gitmesin diye. Üzüm üzüme baka baka kararırmış, babam akciğer kanserinden gidene kadar bizim aileyi madenciler geçindirdi. 

İlkokulda öğretilen Uzun Mehmet’in hikayesi, delikanlı kömürü bulunca biterdi. Ne kadar zor bir iş olduğu, madenciyi her türlü ciğer hastalığıyla yavaş yavaş veya grizu patlamasıyla çabucak öldürdüğünü “Örtmenim” anlatmazdı. Saatlerce yer altında kazma sallayan, dinamit yerleştiren, dekoville cevheri yukarı gönderenlerin, geceyi gündüzü bilmeden, üstünde binlerce ton toprakla çalışanların hikayesini sonradan öğrendik. Öğrendik de ne yaptık? “Allah’ın takdirine” bıraktık.  

  Wallers-Arenberg kömür madenleri

Fransa’da da manzara çok farklı değildi sanırım. Yıllarca ülkenin kömürü kuzeyde çıkarılmış. İşçi ihtiyacından dolayı Avrupa’nın her yerinden bir sürü fakir, kelimenin tam anlamıyla “ekmeğini taştan çıkarmaya” gelmiş. Wallers bu kasabalardan biri. Belçika sınırına yakın, Lille’e 40 kilometre uzakta, maden şirketinin kurduğu bir belde. Okullar, revir, kilise, balo binası. Elbette mezarlık da unutulmamış. Her şey kömür için! Bu yazının konusu Arenberg Ormanı bile adını maden şirketinin başkanından almış. Wallers-Arenberg madeninden 1903-1989 arasında 32 milyon ton kömür cevheri çıkarılmış. Kaç cevherin yok olduğu yazmıyor. 

Aslında yazının konusu Arenberg Ormanı da değil,  içinden geçen arnavut kaldırımı bir yol. Bisiklet tarihinin en meşhur parke yolu “Tranchée/Trouée d’Arenberg” olarak anılıyor. “Siper” diye çevirmek mümkün ama belediyelerin kanalizasyon/elektrik/su için açtıkları çukurları anlamak gerek. Ormanın arasına açılmış uzun bir kanalizasyon çukuru.  Şosenin tam adını isterseniz “Dreve des Boules d’Hérin”. İki bin dört yüz metre uzunluğunda. Yıllarca traktör ve her tip vasıta yüzünden yolun kenarları çökmüş, ortası yüksek kalmış. Bombeli bir kesiti var. Parke taşlar büyük ve düzensiz durduklarından yarışçıyı düşmeye ve lastik patlatmaya çağırır. Orman havası nemli olduğundan, taşlar kaygandır. Ve eğer yağmur da varsa Paris-Roubaix yarışçılar için bir işkence, bizim içinse şölene dönüşür. 

Arenberg Ormanı Paris-Roubaix’ye 1968’de eklendi. Fakat partiye sonradan katılan bir film yıldızı gibi gösteriş dolu. Yarışın en dramatik yeri. Parkurun ortasında, finişe daha 97 km kala yer almasına karşın Roubaix velodromundan bile şöhretli, efsanevi bir yer. 

Eski madenci Jean Stablinski’nin hikayesini tekrarlamaya gerek yok, çok anlatıldı. Stablinski, Dreve’i ilk gösterdiğinde Albert Bouvet “Parke yol dedin burası çukur dolu!!” diye terslemiş. Zaten Stablinski de önce bu yolu göstermek istememiş pek. Ama Jean Goddet, Bouvet’nin getirdiği resimlere bayılmış ve Arenberg parkura dahil olmuş. 

Jean Stablinski

Güneşli bir günde, bu parke yolu tek başına geçmek pek de zor değil aslında. Asıl sorun yarış. Tarihin bize gösterdiğine göre Dreve des Boules d’Hérin’i ilk 20-25 sporcu içinde geçmeyenin yarışı kazanması mümkün değil. Hoş birinci geçenin de kazanma garantisi yok. Arenberg bir şey vaat etmiyor.  P-R’nin katılanlara sorduğu ilk sınav sorusu. Ama en zoru. “Kim 500 Milyar İster?” programında ilk sorunun, tüm yarışmanın en kazığı olmasına benzetiyorum. Sunucu “Önce bunu bil de, diğer soruları sormaya değer misin anlayalım” diyor gibi yarışmacıya. 

Peloton için Arenberg, Arenberg’den çok önce başlar. O meşhur hemzemin geçide varmadan önce tempo yükselir. Tüm domestikler liderlerini öne getirmek için mücadeleye başlarlar. Yarış içinde yarış. Hafif yokuş aşağı olan son 600-700 metre grubun hızını saatte 60km’ye kadar çıkarır. Bu süratte bir örnek mayolu, 3-4 kişilik gruplar, amorf bir yapı içindeki kristallerin hareketi gibi, sağ, sol ve ortadan ataklarla öne gelmeye ve orada kalmaya çalışırlar. Tren yoluna önde girmek için tecrübeli ve güçlü domestikler, harika bir zamanlama ve bolca şans vazgeçilmezdir. 

Tren yolu geçildiğinde peloton ister istemez tek sıra haline gelir. Herkes yolun ortasından gitmek ister ama orada yan yana iki kişiye yer yoktur. Parke yola ilk giren sporcuyla hemen arkasındaki dua etmeye başlarlar. Öndeki düşmemek ve lastik patlatmamak için yalvarır Ghisallo Bakiresi’ne.  Arkadaki yarışçı da aynı duayı kendisi ve önündeki için okur. Çünkü öndeki düşerse o da peşinden yuvarlanacaktır. Geriye doğru gittikçe okunan dualar aritmetik olarak çoğalır. Bu mantıkla Arenberg’e ilk giren kişi 200 meslektaşının duasını almaktadır. Lastik ve mekanik tanrısı işe karışmazsa lider giren lider çıkar Arenberg’den. 

Arenberg’i geçmenin iki yolu var: Ya bombeli şosenin tam ortasından, taşların üstünde seke seke gitmek ya da yol kenarındaki daracık toprak bölümü kullanmak. A.S.O.’nun yol kenarına koyduğu bariyerler ve arkadaki çıldırmış seyirci grubu bu seçeneği oldukça riskli hale getirmekte. Üstelik kaçınılmaz lastik patlamaları sonucu durmak zorunda kalanlar kenara çekildiği için yol tutmak iyice zorlaşır. 

Gelelim şosenin ortasına. Ana kural, ne kadar hızlı, o kadar rahat. Koca koca parke taşların üstünde zıplaya zıplaya, ortalama bir kadans tutturup, gidona hafifçe hükmederek, gözler ileride, duayı unutmadan… 

Şanssız olan takım arabasını bekler

Arenberg’de mekanik sorunla karşılaşan için yarış bitmiş demektir. Takım lideri şanslıysa yardımcılarından birinin tekerini veya bisikletini alıp devam edebilir ama diğerleri takım arabasını beklemek zorundadır. İlk kaos geçtikten sonra, yarışın ön tarafındaki sporcular genelde tempolarını artırmaya başlarlar. Domestikler zaten parke yol öncesi helak olduklarından yavaşlamaya başlar ve peloton parçalara bölünür. Yolun sonuna doğru şose genişlemiş gibi gelir insana. Bu bir göz yanılmasıdır. Bariyerler açılsa da ASO traktörlerle o bölümdeki toprağı kaldırıp bisiklet sürülmez hale getirdiğinden, gerçekte yol pek genişlemiyor.  Ama önde az yarışçı kaldığından seyredene ortalık sakinleşmiş gibi gelir. Ön grup nadiren yakalanır. Kendi aralarındaki hesabı daha sonra göreceklerdir. 

Şanslı olan soigneurüne yakın yerde lastik patlatır

P-R’de Arenberg’i geçen dayak yemişe döner. Halbuki daha doksan küsur kilometre ve geçilecek 17 pavé vardır. Yarış yeni başlamıştır. Eddy Merckx’in dediği gibi Arenberg’de sadece kaybeden belli olur. Onlar bile, o eski püskü duşların altına girip gururla pisliğini akıtabilmek için daha 2 saat pedal çevirmek, parke taşların üstünde hoplamak, toz ve çamur yemek, delirmiş binlerce seyircinin çığlıklarına katlanmak zorundadırlar.  Öyle hain bir yarıştır ki Paris-Roubaix, belli bir süreden sonra finişe gelenler podyum seremonisi bozulmasın diye velodromun dışında durdurulurlar. Takım liderini kelle koltuk Arenberg’e sokmuş olsan bile, geç gelmişsen eğer, o eski velodromda şeref turunu atamazsın, süklüm püklüm, duşlara yollanırsın. 

Yarın kir pas içinde duşlara giden sporculara iyi bakın. Madencilere ne kadar benziyorlar!

Mart Kapıdan Baktırır...

Blog Müdürü "yaz, yaz" diye sıkıştırıyor. Ama yaz(a)mıyorum. Başlıca nedenleri: 

-1. Akrep burcuyum, "yap yap" diye ısrar edilince hayvan "inat" moduna geçiyor. 

0. Yazar değilim. 

1. Klasikler hakkında çok yazdım, daha fazlasını konuştum. Ne desem kendimi tekrarlamak olacak. 

2. Lance Armstrong olayı, herkesin başkasını suçlaması, birine ömür boyu, diğerine 6 ay ceza verilmesi falan beni küstürdü. Hala aşığım, ama kırgınım. Aldatılan eş affeder fakat bir daha unutmaz, hiçbir şey de eskisi gibi olmaz ya, biraz o hesap... Ama geçiyor. 

3. Bu twitter, kendini yazılı ifade etmeyi seven ama deposu çabuk dolmayanlar için tehlikeli bir mecra. Oluşan düşünce kıvılcımları ifade baloncuklarına dönüşüp, 140 karakter halinde aleme yayılınca sanki içimdeki alev de sönüyor. Çer çöp ilk tutuştuğu zaman gelen ters bir rüzgar mangalı söndürür hani... Ani twitter esintisi uçuşan düşüncelerimin birleşip büyümesini ve yazıya dönüşmesini önlüyor.   

(Antitez: Twitter'in bir yararı oldu ama: Yazdıklarımın daha sade olmasına, düşündüğümü doğrudan ifade edebilmeme yardımcı oluyor, evirip çevirmiyorum, kesip atıyorum, kalan sağlar da iş görüyor. Düzeltmen tarafımı da körükledi.) 

Bu bisiklet sezonunun şu ana kadarki konusu soğuklar oldu. Umman ve Katar'ı saymazsak, TV başında bile titremeden seyrettiğimiz yarış olmadı neredeyse. Soğuk ve kardan dolayı yarışlar iptal edildi, kısaltıldı, başka yerlerden başlatıldı. Organizatörler kafaları yediler. Elbette perişan olan yarışçılar da. Fransa'daki sezon başı yarışlarını pas geçersek şöyle bir sayalım: Belçika'nın açılış yarışları sayılan Nokere Koerse ve Kuurne-Brüksel-Kuurne kardan dolayı iptal edildi. Takma adı "Primavera" (Bahar) olan Milano-Sanremo Po Ovası'nda tipiye yakalandı, yarışın Turchino Geçiti dahil 50 km'lik bir bölümü nötralize edildi. Gent-Wevelgem adı üstünde Gent'te değil Deinze'de başlatıldı. Ama kafile sadece kardan kurtuldu, Kuzey Denizi rüzgarlarıyla hava -10 oC civarında hissedildi. E3 Harelbeke belki değişmedi ama sporcuların giysilerinden vaziyeti anlamak mümkündü. Bugün biten üç günlük De Panne Turu'nda da soğuk hava sporcuları zorluyor. 

Soğuk havalar podyum kızlarının kıyafetlerini de etkiliyor

Karlı yollarda, 23 mm'lik kontak alanı olan lastikler üstünde giden bir bisiklete binmenin riskini anlatmaya gerek yok ama diğer zorluklardan da bahsetmek gerek. Öncelikle bisiklet üstünde hava daha soğuktur. Süratin yarattığı rüzgarla havayı daha soğuk olarak algılarız. NFL maçları öncesi 20 yıldır duyduğum "windchill  factor" bizim memlekete "hissedilen sıcaklık" adıyla gireli daha 2 yıl olmadı belki ama bisiklete binen herkes bu etkiyi farketmiştir. Yazın ortasında bile sabah erken bisiklete atladığınızda ilk 5-10 dakika şöyle bir ürpermemek mümkün  olmaz. 

Lise ve üniversitede termodinamik, akışkanlar dinamiği ve ısı transferi derslerini hatmetmiş değerli bir bir müyendis kardeşiniz olarak, iletim/taşınım/ışınım ısı aktarım türleriyle (İngilizcelerini de bilirim), özgül ısı, entropi, Boltzmann sabiti gibi detaylarla sizi utandırmak istemem. Kısaca söylemek gerekirse, soğuktan korunmak için vücut normalden daha fazla enerji üretmek zorundadır. Bu da normalden daha fazla yemek ve içmeyi gerektirir. Yazın soğuk bir şişe su vücudun soğumasına yardım ederken, kış ortasında sıcak bir termos çay/ıhlamur da ısınmaya yardım eder. Bisikletçiler zaten yarışırken sürekli enerji üretirler, bu nedenle iyi giyindikleri ve kuru kaldıkları sürece aslında fazla üşümezler. Ama yağmur ve kardan dolayı vücut ıslanırsa, kaybolan ısı artacağından ısınma ihtiyacı daha da yükselir, vücut bununla başa çıkamaz hale gelir ve titreyerek yarışı bırakmaya kadar gidebilen bir süreç başlar. 

Soğuyan vücudun ilk tepkisi yüzeye yakın kan damarlarını büzüştürmektir. Deri yoluyla kaybedilecek ısıyı azaltmaya çalışır. Öncelikle el ve ayaklarda uyuşma ve hareketleri yapmakta zorlanma başlar (Vincenzo Nibali MSR'yu elleri uyuştuğu ve frenleri sıkamadığı için bıraktı). Çözüm bulunmazsa vücut "survival" moduna girer ve kanı uzuvlardan çekerek yaşamsal organlarda toplamaya başlar. Bu da, ısınmak için kan dolaşımına gerek duyan parmak, el ve ayaklarda daha fazla sorun yaratır. Donma tehlikesi geçiren dağcıların en çok el ve ayak parmaklarının hasar görmesi böylece açıklanır hale geliyor (dağcılarda ayrıca, ortamdaki oksijen azlığı da "çilek" oluyor). Geçen Milano-Sanremo yayınında da söylemiştim: 1910'da bu seneki gibi karlı ve soğuk bir havada koşulan MSR'yu kazanan Eugene Cristophe, parmakları ve yüzü donduğu için yarıştan sonra bir ay hastanede yatmış, eski formunu kazanması 2 yılı bulmuş. Yarışı bitirebilen diğer 3 kişiden haber yok. 

Eugene Cristophe

Bisiklet üstünde en az çalışan vücut bölgelerinden biri ayaklar olduğundan soğuktan etkilenmesi kaçınılmazdır. Kalın çorap, ayakkabı ve üstüne su geçirmez neopren kılıflarla sorun bir yere kadar çözülebilir. Ama hayatı boyu zaten yeterli kan hücresi sayısına ulaşamamış yazarınız, kayak çorapları, ayakkabı ve üstüne 3 mm'lik neopren kılıfla bile bir saatin sonunda buz kesmiş ayaklarla pedal çevirmeye devam ediyor. İyice ısınmışken eldivenlerimi bile çıkarma aşamasına gelebiliyorum ama ayaklarım ancak duşun altında ısınabiliyor. Elbette bu kişiden kişiye değişen bir özellik, kiminin "altı ateş". IAM Cycling'den Heinrich Haussler'in bu havalarda bile eldiven giymediğini hayretle gördük. Keza başın ve yüzün de korunması çok önemli. Özellikle yüz, doğrudan rüzgara ve soğuğa maruz kaldığı için, balaklava ve/veya su geçirmez şapkayla korunmalı. Bir kış sabahı hakkımızda "Bu arkadaş bisiklet üstünde neden ağlıyor?" denmemesi için geniş gözlükler de unutulmamalı. 

Teknik tekstil ve sentetik iplik teknolojisi gelişmeden önce bisikletçiler daha çok yün esaslı giysilerle yarışırlarmış. Ben yetişemedim (yaşım icabı değil, pislete geç başladığım için). Soğukta kişiyi sıcak tutması, sıcakta ise teri vücuttan uzaklaştırıp dışarı verme özelliğii nedeniyle bugünkü spor giysilerinin ilham kaynağı olan yün ipliği, yerini daha ekonomik ve hafif olan sentetik ipliklere bırakmış durumda. Keza yağmur, çamur ve kardan ıslanmamak için de annelerimizin "empermeyabl" dediği su itici maddelerle kaplanmış kumaşlardan dikilen rüzgarlık ve yağmurluklardan faydalanmak gerekiyor. Bu amaçla kol, bacak ve diz ısıtıcıları (Türkçem yetmedi, arm/leg/knee warmer), hatta ayakkabı burnuna küçük rüzgar kesen çoraplar bile giyiliyor. Bacaklar zaten ısındığından uzun tayt dışında fazla bir şeye ihtiyaç duyulmuyor (hatta pro bisikletçiler normal bib+bacak ısıtıcıyla yetiniyorlar). 

Bu diyagramı buradan aldık

Torsoyu soğuktan korumak da önemli. Eskiden çok kalın bir kazakla ısınacağımızı sanırken, artık dünyadaki en iyi ısı yalıtım malzemesi havayı içeride tutan ince ince şeyleri üst üste giymeyi öğrendik. Bisiklette de, özel sentetik ipliklerle dokunan -ve özel kimyasallarla kaplanan- kumaşlardan yapılmış ince birkaç kat giysi (içlik+mayo+ceket ve/veya rüzgarlık) çok kalın tek bir kattan daha iyi koruyor. Hem ısınıp terlemeye başladığınızda "strip poker" usulü kat kat soyunmak da mümkün.  

Pazar günü, halkının çılgınca bir sevgiyle izlediği, yarışların yarışı Ronde van Vlaanderen var. Yağmur beklenmiyor, hava en yüksek 6 oC olacak. Bisikletçilerin yarış öncesi, ortası ve sonunda giydiklerine dikkat edin. Bir hafta sonraki Paris-Roubaix için de lütfen yağmur duasına çıkın. 

Havaların her daim sıcak olduğu Katar...

Chicago Cubs 2013 Ahval ve Şeraiti (Blogun durumu)

Blog tarihimizin en inaktif günlerini yaşıyoruz. Bunda benim ve Sarper Günsal'ın son zamanlarda işlerinin yoğun olmasının önemli payı var. Ayrıca ailem Ağrı'dan İstanbul'a kesin dönüş yaptı ve 2 yaşındaki oğlum başkasının laptop kullanması karşısında anlayış gösterebilen bir herif değil henüz. Ama ölmedik, buralardayız, daha da yazacağız. Bunu öncelikle belirteyim.

MLB sezonunun başlamasına 10 günden az bir süre kaldı. Bahar kampının sonu yaklaşıyor, çoğu takım transferleri büyük ölçüde tamamladı, minör lige göndereceği oyuncuları gönderdi, rotasyonlar belirlendi, "you never have enough pitching" dendi, "batting order'da yeterince lefty olmadığı" iddia edildi, bunların dışında da bol bol umut saçıldı.

Chicago Cubs son senelerdeki başarısız sezonların ardından Boston Red Sox'u bin sene aradan sonra şampiyon yapabilmiş, trendy laf olan moneyball'u da seven genç ve dinamik yönetici Theo Epstein'ı transfer etti. Kulübün anahtarı kendisine teslim edildi, rebulding'e başla ve istediğin gibi "as kes" dendi. Kendisi de geçen sezon takıma 46 sene aradan sonra 100'den fazla yenilgi aldırmak suretiyle beklentilere cevap verdi.

Uzun bir arada sonra ilk defa geçen sezon 3 milyondan az kişi Cubs'ı izledi

Bu sezon "rebuilding'e devam edeceğiz ama biraz da kazanalım yahu" denilerek çeşitli transferlerle başlandı. Rotasyona Edwin Jackson, bullpen'e Kyuji Fujikawa alındı. Çok para alan verimsiz Alfonso Soriano yine birilerine kakalanamadı ama bu sene vuruş bağlamında genç Anthony Rizzo'dan daha çok şey bekleniyor. Theo Epstein çıkıp "bu sene playoff için mücadele edeceğiz" diye demeçler verdi.

Neyse, ben de oturdum ve bizim depth chart ile NL Central'ı genelde birinci bitiren ezeli rakip ebedi düşman St.Louis Cardinals'ın depth chart'ını kariyer istatistikleri açısından karşılaştırdım. Malum playoff için ya Cardinals geçilecek, ya da çok başarılı olup wild card şansı aranacak.

Önce batting: (İlk sıradaki Cubs, altındaki Cardinal)

 Pos/Player      BA    OBP   SLG
C
W.Castillo      .261 (.326, .424) ZR 3.185 CS .288 CERA 4.90
Y.Molina        .279 (.336, .394) ZR 1.823 CS .446 CERA 3.81
1B
A.Rizzo         .245 (.324, .402) ZR 2.787
A.Craig         .300 (.348, .515) ZR 2.725
2B
D.Barney        .263 (.305, .349) ZR 4.993
M.Carpenter     .283 (.359, .447) ZR 7.429 (2.405 as 1B)
3B
I.Stewart       .232 (.319, .417) ZR 7.745
D.Freese        .296 (.363, .446) ZR 9.180
SS
S.Castro        .297 (.336, .425) ZR 5.388
P.Kozma         .303 (.373, .506) ZR 6.909 (3.727 as 2B)
LF
A.Soriano       .273 (.323, .505) ZR 7.032
M.Holliday      .313 (.387, .536) ZR 6.198
CF
D.DeJesus       .281 (.355, .419) ZR 1.133
J.Jay           .300 (.359, .414) ZR 9.367
RF
N.Schierholtz   .270 (.319, .409) ZR 10.734
C.Beltran       .281 (.360, .496) ZR 13.755 (0.818 as CF)

Batting konusunda batting average olarak da, base'e çıkabilme bağlamında da, güçlü vurma sahasında da Cardinals daha iyi. Rizzo belki fark yaratabilir. Fielding için ise resmi olmamasına rağmen beceriyi iyi ifade eden Zone Rating'i (ZR) aldım, buna göre biz 4-2 öndeyiz.

Geldik pitching'e. Önce rotasyon (Soldakiler Cubs, sağdakiler Cardinals)

              ERA  WHIP                 ERA  WHIP
J.Samardzija  4.10 1.36    A.Wainwright 3.15 1.21
E.Jackson     4.40 1.44    J.Garcia     3.43 1.33
T.Wood        4.22 1.25    J.Westbrook  4.30 1.39
S.Feldman     4.81 1.42    L.Lynn       3.67 1.27
C.Villanueva  4.26 1.29    S.Miller     1.32 0.95 (çaylak)

Buna göre sadece 3. sırada Travis Wood Westbrook'dan azıcık iyi gözükse de, Cardinals diğer hepsinde daha iyi (Belki çaylak Miller soru işaretidir)

Son olarak bullpen:

               ERA  WHIP                 ERA  WHIP
K.Fujikawa     -    -       M.Boggs      3.80 1.41
J.Russell      4.02 1.32    M.Rzepcynski 4.04 1.38
H.Takahashi    3.97 1.27    E.Mujica     3.92 1.16
S.Camp         4.29 1.43    R.Choate     4.02 1.34
H.Rondon       -    -       T.Rosehental 2.78 0.93

C.Marmol       3.38 1.31    J.Motte      2.87 1.07

Bullpen için büyük uımutlarla alınan yaşlı çaylak Fujikawa dışında üstünlük ihtimalimiz yok.

Kısaca fielding dışındaki her departmanda St.Louis Cardinals bizden üstün. Elbette sezon uzun; gençlerin beklenmedik performansı, sakatlıklar, transferler çok şeyi değiştirebilir. Ama itiraf edelim, genelde de pek değiştirmez. Kısaca bu sene de Cubs cephesinde pek umut yok.

Sorulara Cevaben.... Super Bowl XLVII

 Eurosport.com Türkiye'den İzge Can Günal'ın Super Bowl hakkındaki sorularına cevabımdır...

 RG3, Wilson ve Luck harika birer çaylak yılı geçirdiler. Peyton Manning eskisinden bile iyi döndü, Brady zaten her zaman üst seviyede. Buna karşılık Giants ve Eli yerlerde süründü, Mark Sanchez herkese alay konusu oldu. Sezon hakkında düşünceleriniz nedir genel olarak?

2012 sezonu çaylak QB’lerin yılı oldu denebilir. Redskins’de RGIII, Colts’da Andrew Luck, Seahawks’da da Russell Wilson gösterdikleri performansla hem takımlarını playoff’a çıkardılar, hem de -Cam Newton hariç- son yıllarda oldukça verimsiz geçen “QB hasatı”nda güzel bir yıl yakalayarak önümüzdeki seneler için bize konuşacak çok malzeme verdiler. Bu üçlünün yanına, ikinci yılında olmasına karşın sezon ortası görevi devralan 49ers oyun kurucusu Colin Kaepernick’i de eklemek gerek.

Colin Kaepernick - Accidental Hero

Luck hariç diğer üç QB’nin ortak özellikleri NCAA’de gittikçe yayılan “read option”, "zone read", "option offense" veya başka bir versiyonu olan "pistol” hücum sisteminden gelmeleri. QB’in aynı zamanda bir koşucu (RB) olarak da görev aldığı, oyun başladığı anda savunmanın durumuna göre değişik hücum varyasyonlarına girmeyi sağlayan bu formasyon, savunmaları zora düşürdüğü için daha çok tercih edilir oldu. Ancak NFL’deki savunma oyuncularının fiziksel üstünlükleriyle defans kurgularının çok daha oturmuş olması “pistol offense”in şimdiye dek bu seviyede çok da başarılı olmamasına yol açmıştı. Geçmişe döndüğümüzde, Randall Cunningham ve Michel Vick gibi oyuncular, QB'nin koşu yeteneğini sık sık kullanan bu oyun tarzıyla belli bir başarı yakalamışlardı aslında. Hatta geçen sene Tim Tebow Denver’da bu yöntemle takımını playoff’a yükseltmişti.

Russell Wilson bu sene en etkilendiğim genç QB oldu

Ancak son 15 yılın en başarılı oyun kurucuları sayılan Tom Brady ve Peyton Manning’in “pocket QB” oynayarak elde ettikleri sonuçlar karşısında, hücum koordinatörleri bu yeni felsefeyi benimsemekte ayak diremişlerdi.  Ancak gözüken o ki, NCAA koçlarının da yavaş yavaş NFL’e geçmeleriyle, önümüzdeki iki üç yıl pistol offense NFL’de daha çok denenecek. Ama tutunacak mı derseniz, onu bu genç QB'lerin sahada ne kadar sağlıklı kalacakları ve başarılı olacakları tayin edecek. RGIII’ün bir koşu oyunu sırasında aldığı darbeyle diz bağlarını kopartıp gelecek sezonu bile tehlikeye attığı ortadayken, bu yeni felsefeye ihtiyatlı yaklaşmakta fayda var.

Robert Griffin III ve Andrew Luck

NFL’i bu sene çok meşgul eden bir başka konu da, özünde bir çarpışma sporu olan amerikan futbolunda, oyuncuların aldıkları darbelerin uzun dönemli etkileri oldu.  NFL bu konudaki yakınmalara yıllardır kulaklarını tıkamaktaydı. Ancak emekli oyuncuların yaşadıkları fiziksel sorunlar ve son iki yılda sayısı gittikçe artan intiharlar olayın daha çok konuşulmasını sağladı. Amerikan Başkanı Obama bile geçenlerde "Bir oğlum olsaydı futbol oynamasına izin vermek için uzun uzun düşünürdüm" lafını edebildi (aslında kızlarının 2 yıl sonra manita yapınca düşüneceklerine odaklansa daha iyi olur derim). 

Eski NFL sporcuları zaten unutkanlık, erken bunama gibi sıkıntılarla boğuşuyorlardı. Ancak  Junior Seau ve Dave Duerson’un intiharları sonrası yapılan beyin otopsilerinde “Kronik Travma Ansefalopatisi”(CTE) tanısı kondu ve alarm zilleri çalmaya başladı. NFL, ilk elde oyun kurucu ve WR’ları koruyacak kuralları daha sert uygulamaya başladı ama orta vadede amerikan futbolunda daha az çarpışma ve travmaya yönelik değişiklikler olmasını beklemeliyiz.

Junior Seau Patriots'umuza da hizmet etmişti

Diğer yandan, bu sene NFC çok daha çekişmeli bir konferans oldu. 49ers, Seahawks, Falcons ve Redskins’in beklenenden daha iyi olmaları, çekişmeli bir sezon izlememizi sağladı. NY Giants post-SB sendromuyla kötü bir yıl geçirdi, ligin özellikle ikinci yarısında döküldü ve playoff’a kalamadı. Keza Orta Doğu ve Balkanlar’ın(!) en haşmetli stadını yapan Jerry Jones ve kovboyları da seneyi hüsranla kapattılar (ne üzüldük ne üzüldük!). NFC'nin en güçlü SB adayı olarak gösterilen GB Packers ise sezon boyu istikrarlı bir koşu oyunu üretememenin sıkıntısını –özellikle- playoff’ta yaşadı. Takım Vikings’i rahat geçti ama korkutucu bir savunmaya sahip San Francisco önünde  direnemedi. Bu maçta Packers savunma koordinatörü Dom Capers’in kurguladığı adam adama savunmaya karşı Colin Kaepernick müthiş koridorlar buldu ve NFL tarihinin QB koşu rekorunu kırarak Packers'i neredeyse tek başına eledi.

San Francisco demişken, Michael Crabtree, Randy Moss ve Vernon Davis gibi WR/TE gücü, Frank Gore gibi süper bir koşucu beke ek olarak muhteşem savunmasıyla 49ers sezonun en spektaküler takımlarından biri oldu. Ortalamanın üstünde oynayan QB Alex Smith’le sezon gayet iyi giderken, Smith'in beyin sarsıntısı sonucu sazı eline alan Kaepernick, hücuma bir başka boyut daha ekleyerek takımını SB’a kadar taşıdı. Kaep’te ısrar ederek tüm yorumcuların hışmına uğrayan coach Jim Harbaugh’un cesaretine hayran olmamak elde değil.

Alex Smith'e işini kaybettiren darbe

AFC’de yılın sürprizleri Indianapolis Colts ve Peyton Manning oldular. 2 yılda dört kez boyun ameliyatı geçiren Peyton Manning’in artık verimli olmayacağına karar veren Irsay Ailesi, yeniden yapılanma kararı alarak Manning’i serbest bıraktı. Onun yerine de Stanford’dan –hem de trişka bir bölüm değil mimar olarak- mezun olan Andrew Luck etrafında yeni bir takım kurdu. Luck yaşından beklenmeyecek olgunlukta bir yıl geçirdi. Üstüne sezon ortasında kan kanseri olduğunu öğrenen baş antrenör Chuck Pagano’nun hikayesiyle takım ekstra bir motivasyon da buldu. Diğer tayların da Luck’a ayak uydurmasıyla Colts playoff’a çıktı ama ilk turdan öteye geçemedi. Eh, yeniden yapılanmaya giren bir takım için bu da yeter.

Tom Brady ve Peyton Manning bu seneyi başarılı ama sonuçta boş geçtiler

Peyton Manning ise Tim Tebow’u Jets’e gönderen Denver Broncos ile anlaştı (bu yazı “trajik komedi” dalında olmadığından maalesef Jets’den,  bahsedemeyeceğiz). Peyton’un, boynu nedeniyle bir daha pas atıp atamayacağı bile belirsizken Denver'in oynadığı kumar tuttu ve usta harika bir sezon geçirdi. Ancak playoff’un ikinci turunda, buz gibi bir havada Baltimore Ravens’a elenmekten kurtulamadı. O Ravens ki, AFC şampiyonluk maçında canımız Patriots’u da sopalayarak Pazar günü SB’da oynamaya hak kazandı (tekrar üzülmemek için Patriots'dan da söz etmeyeceğim).

Jacoby Jones, Flacco'nun uzun topuyla
 son saniyelerde Broncos'u bitiriyor

 -MVP kim olur?

49’ers kazanırsa Colin Kaepernick’in MVP seçilmesini bekliyorum. Nedense Ravens kazanırsa Joe Flacco seçilir diyemiyorum. Sessiz sakin Flacco aslıda gözüktüğünden daha iyi bir oyun kurucu. Son beş sezondur takımın playoff'a taşımayı başardı. Uzun topları çok canlar yakıyor. Eğer düşük skorlu bir maç sonunda Ravens şampiyon olursa, NFL’in “hikaye yaratma merakı” nedeniyle, ortalama bir sezon geçiren Ray Lewis ikinci kez SuperBowl MVP olarak kariyerini noktalayabilir.

-Sezon başında birçok ismin şampiyonluk adayı olan Ravens, normal sezonu kötü bitirdi, ama harika bir playoff geçirdiler. Burada en büyük pay kimin, Ray Lewis'in emekli olacak olmasının takıma etkisi ne kadar?

Bir önceki cevabı bıraktığım yerden devam edeyim. Ravens öncelikle çok tecrübeli bir takım. Bu faktör de playoff’ta önem kazanıyor.. Ray Lewis 6. haftada trisepsini yırttı ve 10 hafta oynayamadı. Ama sakatlığı sürerken emekli olacağını açıklayarak takımına ekstra bir itici güç sağladı. Kendisi 37 yaşında. Defansın diğer yapı taşları Terrell Suggs (OLB) 30, Ed Reed (SS) ise 34 yaşındalar. Cami yıkılmış ama mihrap yerinde bir savunma bu. Yılın en üretken hücum gücüne sahip New England Patriots’u deplasmanda 13 sayıda tutmayı başardılar. Yine de kafamı kurcalayan şey triseps kasını yırtan 37 yaşında biri, 2 ay içinde nasıl sahalara döndü? Geyik boynuzu tüylerinden elde edilen yasaklı IGF-1 maddesinin etkisi olabilir mi?  

Kuzgunlar'ın Ruhani Lideri Ray Lewis

Oyunun hücum yönünde de koşucu bek Ray Rice, return oyuncusu Jacoby Jones ve uzun pas tutucusu Torrey Smith rakip savunmalara sıkıntı yaşatıyorlar. Flacco hemen her maç 1st down’da 2-3 kez bu uzun pasları deniyor. Yarısını tuttursa yetiyor zaten. Kısa paslarda da Anquan Boldin gibi yumuşak elli bir WR daha var. Elbette John Harbaugh'un Aralık ayı başında OC Cam Cameron'u kovup yerine QB koçu (ve eski Colts başantrenörü) Jim Caldwell'i getirmesi de hücum üretkenliğinin artmasına katkıda bulundu. 

Smokin' Joe Flacco

-49ers çok çalkantılı bir sezon geçirdi aslında, Alex Smith hiç de fena oynamamasına rağmen yerini Colin Kaepernick'e kaptırdı. Green Bay'e karşı harikalar yaratan Kaepernick Super Bowl'un baskısını kaldırabilecek mi?

Alex Smith gerçekten de bahtsız bir bedevi. Yıllarca NFL basınınca eleştirildi, takım onun yerine bir sürü ismi denedi. Smith'in şansı eski bir QB olan Jim Harbaugh’un takımın başına geçmesiyle döndü. Takımdaki yeri sağlamlaştı, geçen sene iyi istatistiklerle oynadı ve NFC finaline kadar çıktı (ama sezon sonu 49ers yine de Peyton’ı almaya çalışmıştı). Bu seneye de gayet iyi başladı. Eğer sakatlanmasaydı bu takım Smith önderliğinde yine Super Bowl’a çıkardı. Ama işte her bahtsız bedevi gibi o da çölden gelen iri bir arkadaşa (Kaepernick Nevada’dan mezun) mağlup oldu. 

Daha önce de bahsettim, burada Jim Harbaugh’un cüretine şapka çıkarmak gerek. Alex Smith iki haftada iyileştikten sonra takıma geri dönebilirdi ama Harbaugh genç QB’iyle devam etmeyi tercih etti. Bu büyük bir riskti aslında. Ancak Harbaugh'un Nevada'ya giderek okulun futbol antrenmanlarını ve pistol hücum sistemini izlediğini bilince Kaepernick’in nasıl ve neden draft edildiği biraz ortaya çıkıyor. Kaep daha draft edildiği gün arabaya atlayıp soluğu hocasının yanında almış, o saat çalışmaya başlamışlar. Bunları öğrendikten sonra Harbaugh’un uzun vadeli planını Smith değil Kaepernick üstüne kurduğunu anlamış olduk. Ama çocuğun da hakkını vermek gerek, Kaep şansını iyi kullandı. Önceleri sadece tazı gibi koşabildiğini zannediyorduk. Ama NFC Şampiyonluk maçında tek bir koşu oyunu yaptı, bacakları yerine kollarını konuşturdu. Şimşek gibi pasları ve yüksek isabet oranıyla maçın kazanılmasında büyük pay sahibi oldu. Bu noktada 49ers OC Greg Roman'a da bir şapka çıkarmak gerek. Colin Kaepernick pazar günü eğer heyecanını kontrol eder, maça iyi başlar ve Ravens’in sert savunması tarafından hastanelik edilmezse (Ravens SS #31 Bernard Pollard nam katile dikkat) sıkıntı yaşamayacağını düşünüyorum.

-Super Bowl'a dönersek, kim kazanır?

Tarihte ilk kez iki kardeş SB’da coach olarak karşı karşıya gelecekler. 15 ay büyük John Harbaugh (Baltimore Ravens), kardeşi Jim Harbaugh (San Francisco 49’ers) ile New Orleans’ta karşılaşacaklar. Zaten maçın adı “Harbowl” oldu bile.

Ravens, sezona kötü başlamasına karşın müthiş bir düzelme gösterdi ve playoffları silip süpürdü. Ray Lewis’in ruhani liderliğinde öncelikle çok yıpratıcı bir müdafaa yapıyorlar. Ravens zaten geleneksel olarak bir savunma takımı olageldi. Diğer yandan hücumda Ray Rice kaynaklı koşu oyununa bel bağlamış durumdalar. Cam Cameron'un ayrılmasından sonra pas oyunları biraz daha çoğaldı. Joe Flacco’nun derin paslarıyla başarıya koşuyorlar (bkz. Ravens-Broncos 2013 Divisional Playoff Game). Ancak SF’nun hem koşu hem pas savunması ve CB pozisyonları çok zengin. Triseps yırtığını hala atlatamamış gözüken Justin Smith'in bu maçtaki performansı önemli. Kanlı geçmesi beklenen "line of scrimmage" mücadelesinde avantaj SF'den yana.

San Fran’ın asıl sıkıntısı kicker David Akers. İyi bir kicker parasını playoff ve SuperBowl’da hak eder. Normal sezonda kaçmasına ses çıkarılmayan FG’ler, eleme maçlarında yaşamsal bir önem kazanır. Bu açıdan, stresli anlarda +40yd’dan sayı yapan bir depikçi, takımının SB kazanma şansını kat be kat artırır (bkz. Adam Vinatieri). David Akers bu sene 29/42 başarı oranıyla oynuyor. Hiç yeterli bir oran değil. Üstelik kritik anlarda daha çok kaçırıyor. Niners bir ara o kadar çaresiz kaldı ki, 2011 AFC Finali’nin son saniyesinde FG kaçırıp Ravens’dan kovulan Billy Cundiff’i bile takıma aldı. Ezcümle, San Francisco maçı son saniyelerdeki bir FG’a bırakmamak zorunda.

49'ers savunması Matt Forte'yi (Bears) etkisiz hale getirirken

Peki kim kazanır?? Madem ki Canımız Patriots'umuz Superbowl’a çıkamadı, o zaman kalbim San Francisco’dan yana. Amerikan futbolu aşkımı başlatan takımdır San Fran. Ama mantığım da Niners diyor. Geçen sezondan beri çok agresif bir savunma yapıyor. Bu sene daha da düzeldi (Justin Smith kritik!!). Ravens hücumu ise oldukça standart. Yeni ve sürpriz şeyler üretme olasılığı Caldwell'e rağmen düşük. Kaepernick maça iyi başlarsa, Justin Smith ve özellikle Aldon Smith pass rush'ta etkin olurlar ve SF koşu oyunlarında Rice’i kontrol etmeyi başarırsa maçı 49ers alır. Unutulmasın ki Niners çıktığı beş SuperBowl’un hepsini kazanmış bir takım. Beni tek huzursuz eden şey, sırasıyla Colts, Broncos ve Patriots’u elemiş Baltimore’un gereksizce inatçı ve çok tecrübeli bir takım oluşu… Bir de Akers’in sol ayağı…